Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012



Ο Τόφαλος (700) παρακολουθεί τον αντίπαλό του Στάϊνμπαχ (872) σε μια προσπάθεια στον αγώνα που κέρδισε ο Τόφαλος στην Ολυμπιάδα του 1906

Ποίημα του Σουρή για τον Τόφαλο

Και πρόβαλεν ο Τόφαλος
στων αθλητών τ' ασκέρια
κ' είχεν βραχίονας και μυς
που τους εβλέπαμε και μεις
και το σταυρό μας κάναμε
και με τα δυό μας χέρια

Και δίχως να λυγίζεται
και δίχως να κυρτώνει
μεγάλα βάρη και πολλά
τα χέρια του φορτώνει
κι αμέσως εκατάλαβαν
κι εφώναξαν πολλοί
πως τον κυρίαρχο λαόν
ο Τόφαλος δηλοί.

Κι εσήκωσε μ' απάθειαν
δυσβάστακτα καντάρια
και φόρους σταις μεταλλικαίς
και φόρους στα σιτάρια
κι εφαίνετο σαν Ηρακλής
κι είπαν γι αυτόν καμπόσοι
πως και τον Άτλαντα μπορεί
στους ώμους να σηκώσει

Τον φορτώνουν πιό πολύ
πλην εκείνος δεν  μιλεί
Τόχει δόξα και τιμή του
να του τρώνε το ψωμί του
φθάνει μόνον την σπανίαν
αντoχήν του να κυττούν
και να την χειροκροτούν

Τον εβράβευσαν οι πρώτοι
κι ο καθείς εχειροκρότει
μα κι εγώ χειροκροτούσα
τον κυρίαρχον μετ' άλλων
συμπατριωτών εξάλλων
και με στέφαν' από μούντζαις
πλησιάζω στεφανώνων
της υπομονής τον όνον!
O Τάφος της οικογένειας Τόφαλου στο Α' Νεκροταφείο Πατρών. Φιλοξενεί εκτός από τον Ολυμπιονίκη Δημήτρη Τόφαλο (1884-1966), τον πατέρα του Καπετάν Σπύρο Τόφαλο...

Νεολόγος 30/09/1928

ΚΗΔΕΙΑ
Τον προσφιλή μας σύζυγον, πατέρα, αδελφόν και θείον
ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΤΟΦΑΛΟΝ
θανόντα αιφνιδίως κηδεύομεν σήμερον Δευτέραν περί ώραν π.μ. εκ της οικίας μας κειμένης αρχή οδού Μαιζώνος συνοικία Τζίνη
Η Σύζυγος: Διονυσία Τοφάλου
Τα Τέκνα: Δημήτριος, Διονύσιος και Ιωάννα Τοφάλου
Οι Αδελφοί: Νικόλαος Τόφαλος, Γαβριήλ Λάουρας, Κική Βλάχου
Οι Ανεψιοί: Ιωάν. Γ. Τόφαλος, Ιωάννης και Γεώργιος Βλάχος

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΟΦΑΛΟΣ
Απέθανε εκ συγκοπής της καρδίας και εκηδεύθη χθες σεμνοπρεπώς σεβαστός συμπολίτης ημών ο Σπυρίδων Τόφαλος. Ο αιφνίδιος θάνατός του δι όσους εγνώριζαν καλώς τον μεταστάντα ηκούσθη με μεγάλην λύπην, διότι επρόκειτο περί ανθρώπου αληθώς χριστιανού, εχθρού πάσης αδικίας και ενθέρμου υποστηρικτού των αποκλήρων της τύχης, πράγμα το οποίο και εμπράκτως εξεδήλωσεν οσάκις τω παρουσιάσθη περίπτωσις.
Εις νεαράν ηλικίαν κατήλθεν από την Ζάκυνθον εις την πόλιν μας αναμιχθείς εις τους ναυτικού κύκλους, δια της εντιμότητος και της εργατικότητός του δε κατέστη εις εκ των μεγάλων παραγόντων του συναφούς επαγγέλματος, παρά τω οποίω εύρισκον εργασίαν πολλοί προστάται πολυμελών οικογενειών. Ο μεταστάς συμπολίτης απήλθε του κόσμου τούτου με την συνείδησιν ήσυχον ότι ως οικογενειάρχης επετέλεσε το καθήκον του, αποκαταστήσας πλήρως τα προσφιλή τέκνα του.
Ο «Νεολόγος» εκφράζει θερμά συλληπητήρια προς την πενθούσαν οικογένειαν του μεταστάντος συμπολίτου, ιδιαιτέρως δε προς τους υιούς αυτού κ.κ. Δημήτριον τον γνωστόν Ολυμπιονίκην και Διονύσιον.

...την αδερφή του Πίτσα (μνημόσυνο στις 29/09/1919)...
...τα αδέρφια του Διονύσιο και Ιωάννα, που σκοτώθηκαν μαζί στις 28/10/1940 κατά τον βομβαρδισμό της Πάτρας από τους Ιταλούς στη γωνία Καρόλου και Ρήγα Φεραίου και τη μητέρα του, Διονυσία, που είδε τα παιδιά της να σκοτώνονται μπροστά της και πέθανε το 1945

Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

 Η προτομή τουΤόφαλου στο Στάδιο της Παναχαϊκής που φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Γεώργιο Θεμ. Μαλτέζο, προσωπικό φίλο του Τόφαλου.

Ο Τόφαλος με το Μαλτέζο στο σπίτι του πρώτου στην οδό Τζουρτζ. Ο Μαλτέζος ανήκε σε οικογένεια σταφιδεμπόρων που συνεργάζονταν με την οικογενειακή επιχείρηση του Σπύρου και αργότερα του Διονύσιου Τόφαλου (φορτηγίδες μεταφοράς σταφίδοκιβωτίων στα πλοία). Στην οικογένειά του Μαλτέζου ανήκε ο χώρος που αγοράστηκε από τον Παναχαϊκό το 1895 για να κατασκευάσει το γυμναστήριό του. Άλλη μια προτομή του Μαλτέζου βρίσκεται αριστερα στην είσοδο του Λιμενοβραχίονα της Αγίου Νικολάου (Ποιητής Ζαν Μορεάς, ημηρομηνία ανέγερσης μνημείου 25/05/1963)

Το σπίτι του Τόφαλου στην οδό Τζουρτζ (Έχει κριθεί διατηρητέο)
Ο Τόφαλος το 1904, χρονιά που έσπασε για πρώτη φορά το παγκόσμιο ρεκόρ. Φωτογραφία από το βιβλίο της Α. Χρυσάφη για τον Τόφαλο - χρωματισμένο απόσπασμα

Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΦΑΛΟΥ (19)



Δέκατο ένατο μέρος (τελευταίο)
--------------------------------------
 
Με την ευκαιρίαν αυτήν θα πρέπει να τονίσω τα εξής:
Στο διάστημα της παλαιστικής μου σταδιοδρομίας –και εννοώ την περίοδον από του 1908 μέχρι το 1930, οτε απεχώρησα της πάλης- επάλαισα και ενίκησα περί τους 2000 αντιπάλους μου. Ενώ νικήθηκα μόνο από τρεις. Κι αυτοί είναι: Ο ομογενής Δημητρέλης, ο διάσημος Αμερικανός πρωταθλητής Λούης ο επονομαζόμενος στραγγαλιστής και ο φοβερός παγκόσμιος πρωταθλητής της πάλης Στέκερ.
Μετά το 1930 επεδόθην οριστικά εις την προπόνησιν αθλητών οι οποίοι αργότερα έγιναν οι καλύτεροι παλαισταί του κόσμου. Επίσης διωργάνωσα πολλούς αθλητικούς και παλαιστικούς αγώνας εις ολόκληρον την Αμερικήν με αποτέλεσμα να κερδίσω πάρα πολλά χρήματα. Προ του 1930 όμως έχασα πολλά χρήματα –γύρω στα 250.000 δολλάρια- τότε που η μεγάλη χρηματιστηριακή κρίσις εκλόνισε τας αμερικανικάς Τράπεζας. Το συγκλονιστικόν αυτό για μένα γεγονός το επληροφορήθην στην Ελλάδα όταν βρισκόμουνα με τον Τζίμ Λόντον. Μου ήλθε τρέλλα. Διακόσια πενήντα χιλιάδες δολλάρια την εποχήν εκείνην ήταν μια τεράστια περιουσία. Ο αείμνηστος φίλος μου Αλκιβιάδης Σαράφης ο οποίος βρισκόταν κι αυτός τότε στην Ελλάδα, επροθυμοποιήθη να με βοηθήση. Αμέσως με εδάνεισε πέντε χιλιάδες δολλάρια και επέστρεψα στην Αμερικήν. Φρόντισα να μαζέψω ότι μπορούσα από διαφόρους εκκρεμότητας εκ των αγώνων που είχα διοργανώσει κατα καιρούς και επεδόθην εις την προπόνησιν των αθλητών και ιδιαιτέρως του Τζίμ Λόντου.

Μετά παρέλευσιν μερικών ετών κατώρθωσα και πάλιν ν’ αποκτήσω χρήματα και με την λιτή ζωή μου να μπορώ να ζω κάπως ανεξάρτητα. Λίγο αργότερα με συνεκίνησε το εμπόριον. Ιδαιτέρως το ελληνικόν εμπόριον. Συνεργασθείς με τον μεγάλο εμπορικόν οίκον R. C. WILLIAMS και CO N.Y., υπήρξα ο πρώτος που εισήγαγεν εις την Αμερικήν ελληνικόν ελαιόλαδον συσκευασμένον εις την Ελλάδα. Το 1948 όμως εγκατέλειψα και το εμπόριον. Είχα κουραστή πια. Δύο γεγονότα που εμεσολάβησαν στο διάστημα αυτό επέδρασαν σημαντικά στην πορεία του τελευταίου τμήματος της ζωής μου.

ΔΥΟ ΘΑΝΑΤΟΙ
Το ένα ήταν πολύ δραματικό για μένα. Μου το ανήγγειλε ο φίλος μου Νίκος Μοσχονάς βαρύτονος του θιάσου «Μετροπόλιταν» της Ν. Υόρκης. Ο αγαπητός μου φίλος μ’ επληροφόρησε ότι τα πρώτα θύματα της Ιταλικής επιθέσεως εις τας Πάτρας όταν εβομβαρδίσθη από τους Ιταλούς το 1940 ήσαν οι δύο αδελφοί μου Διονύσιος και Ιωάννα. Αμέσως έστειλα ένα τηλεγράφημα στην πονεμένη μου μητέρα. Ίσως έχει κάποιαν αξίαν και γι’ αυτό σας το παραθέτω:«Σήμερον, έμαθα την άνανδρον δολοφονίαν της προσφιλούς μου Ιωάννας και του αγαπημένου μας Νιόνιου που έπεσαν μπροστά στα μάτια σου από τις ιταλικές βόμβες. Η μεγάλη σου πατριωτική καρδιά και η μητρική ψυχή σου ταχέως θα λάβουν την δικαίαν εκδίκησιν των αθώων θυμάτων. Στην μοναξιά σου κάμε υπομονήν μαννούλα. Και μη λησμονής ότι δεν εχάθη το παν για σένα. Ασπάζομαι την δεξιάν σου. Ζήτω η Ελλάς».

Η τραγική μητέρα μου, όπως επληροφορήθην αργότερα πόνεσε πάρα πολύ για τον θάνατο των δύο παιδιών της. Μου είπαν ακόμη ότι επί 24 ώρες έμεινε η μητέρα μου πάνω από τα πτώματα των αγαπημένων της. Ασφαλώς δεν είναι εύκολο να ξεριζώσης απ’ την καρδιά σου δύο προσφιλείς σου υπάρξεις μέσα σε λίγα λεπτά, όσα χρειάζονται για να συμβή ένα τρομερό ατύχημα.
Από τότε η μητέρα μου έπεσε σ’ ένα διαρκή πόνο. Το 1945 εγκατέλειψε κι αυτή την ματαιότητα της ζωής σε ηλικίαν 80 ετών.

Σήμερα είμαι κι εγώ εβδομήντα χρονών. Πολλοί με ρώτησαν και πλείστοι δημοσιογράφοι ζήτησαν να μάθουν ένα πράγμα: Γιατί δεν παντρεύτηκα. Απαντώ σήμερα σ’ αυτό το δικαιολογημένο ερώτημα των φίλων και γνωστών μου: Στη ζωή μου υπήρξα πάντοτε αθλητής. Ιδιαιτέρως διεκρίθην στην άρσιν βαρών και γι’ αυτό απέκτησα και τον τίτλο του Ολυμπιονίκου. Σήκωσα βέβαια μεγάλα βάρη. Δυστυχώς μου ήταν αδύνατον να σηκώσω... το βάρος του γάμου. Γιατί πως μπορούσα να κάνω τη γυναίκα μου ευτυχισμένη όταν η ζωή μου ολόκληρη κύλισε σχεδόν συνεχώς μέσα σε σιδηροδρόμους, σε πλοία και σε ξενοδοχεία;

Ασφαλώς μπορεί να γεννηθεί το ερώτημα γιατί ήλθα στην Ελλάδα. Και βέβαια δεν είναι τόσον εύκολο να συνηθίση κανένας σε άλλη μορφή ζωής όταν πέρασαν πενήντα ολόκληρα χρόνια στις αμερικανικές μεγαλοπόλεις. Η νοσταλγία ήταν το κυριώτερο κίνητρο της παλινοστήσεως. Επιθυμώ να περάσω τα τελευταία χρόνια της ζωής μου κοντά σ’ αγαπημένα πρόσωπα. Εδώ στην Πάτρα πλάϊ στους φίλους μου, τους συγγενείς μου, τους πατριώτες μου. Είναι άλλωστε τόσο κοντά οι τάφοι των προσφιλών μου που δεν μπόρεσαν να έχουν την ευτυχία να ‘ναι μαζί μου στο τελευταίον στάδιον που διανύω. Αυτά όλα υπήρξαν από τα χρόνια της νιότης μου η πλεόν αγαπημένη συντροφιά μου. Θα ξαναθυμηθώ τα παλιά. Θ’ αναπνεύσω την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής με όσους άφησε ο αδυσώπητος χρόνος στη ζωή. Θα χαρώ μαζί τους, θα κλάψω ίσως και θα προσφέρω τις λίγες δυνάμεις που μου απέμειναν για τον αθλητισμό της πατρίδος μου.

Αλλά θα χρειασθή ακόμη κάτι να πω. Ενδιαφέρει παρα πολλούς νέους αυτό το θέμα. Πολλοί με ρωτούν ποια είναι η τροφή μου. Ίσως αυτό είναι το σημαντικώτερο συντελεστικόν δια την υγείαν του ανθρώπου. Θαρώ πως είναι. Και γι’ αυτό σας παρουσιάζω το διαιτολόγιο μου. Πιστεύω πως την μυϊκή μου δύναμι, που ακόμη διατηρείται σε κάποια αξιόλογη ακμή, την οφείλω εις την αυστηράν δίαιτα την οποίαν εφαρμόζω από τότε που άρχισα να επιδίδωμαι εις το αγώνισμα της πάλης. Μεταξύ άλλων ιδιαιτέρως τονίζω πως το κρέας αποτελεί για μένα την πλέον ανεπιθύμητη τροφή. Μια ή δύο φορές τον μήνα και αυτό είναι πολύ. Τουναντίον τρώγω άφθονα ψάρια, αρκετά φρούτα και πολύ γάλα. Έχω αποκλείσει γενικώς τα ποτά. Είναι ζήτημα αν σ’ όλη μου τη ζωή ήπια ένα μπουκάλι κονιάκ. Εν τούτοις πίνω ελάχιστο κρασί, ενώ κοιμάμαι απαραιτήτως οκτώ ώρες το εικοσιτετράωρον.

Σήμερα ζυγίζω 120 κιλά. Αισθάνομαι τον εαυτόν μου σαν παιδί. Ποτέ δεν μ’ έχει ενοχλήσει πυρετός και δεν γνωρίζω τι θα πη αρρώστια. Θα πρέπει να προσθέσω ότι η ηλιοθεραπεία και η λουτροθεραπεία είναι απαραίτητα στοιχεία δια την ομαλήν λειτουργίαν του οργανισμού του ανθρώπου. Και σ’ αυτά τα δύο σπόρ έχω επιδοθή με φανατισμό και αγάπη.
Όταν έφθασα στην Πάτρα επεσκέφθην τον ιατρόν κ. Ανδρέαν Σαμούρην, τον οποίον παρεκάλεσα να μου κάμη μίαν γενικήν εξέτασιν του οργανισμού μου. Με συγκινητικήν προθυμίαν ο εκλεκτός επιστήμων με εξήτασε. Εύρε την πίεσιν μου σε 15 βαθμούς και την καρδιά μου ως «καρδιά νεοσυλλέκτου».

Όταν ετελείωσα την συνέντευξιν μου με τον έξοχον πατριώτην και θρυλικόν ολυμπιονίκην, τον ρώτησα αν θέλη να προσθέση τίποτε άλλο. Είδα τα μάτια του βουρκωμένα. Το βλέμμα του κάπως άτονο και την ψυχή του επαναστατημένη.
-Θα σου πω, μου είπε. Είναι μια επιθυμία μου που νομίζω ότι αποτελεί και τον πανελλήνιο πόθο:Πρέπει να καταβληθή προσπάθεια ώστε να καθιερωθή να γίνωνται συχνότερα οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Ελλάδα. Εδώ είναι η πατρίδα της Ολυμπιακής Ιδέας. Εδώ οι πρωταγωνισταί εγκατέλειψαν την λαμπροτέραν σκέψιν συμφιλιώσεως και αδελφώσεως των λαών της γης.
Η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, της οποίας προεδρεύει ο φίλαθλος Βασιλεύς Παύλος, θα πρέπει να επιμείνη ώστε οι προσεχείς Ολυμπιακοί αγώνες να γίνουν εις την ελληνικήν πρωτεύουσαν. Χρειάζεται ασφαλώς συστηματική εργασία και κόπος πολύς. Το Παναθηναϊκόν Στάδιον, που εγνώρισε τόσες δόξες στο παρελθόν μπορεί με μικράς μόνο τροποποιήσεις ν’ αποτελέση ένα θαυμάσιον στάδιον εξυπηρετήσεως του διεθνούς αθλητισμού. Ας ελπίσωμεν να εισακουσθή η δικαιολογημένη αυτή ελληνική αξίωσις από τους παράγοντας της διεθνούς αθλητικής ιδέας.

Δ. ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΕΛΟΣ
ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΟΦΑΛΟΥ (18)



 Φωτογραφίες από προπόνηση του Τόφαλου

Δέκατο όγδοο μέρος
---------------------------

-Τράβα, του λέω, τ’ όνομα που μπορεί να σε δοξάση μια μέρα.
Τράβηξε ο ίδιος. Κι έβγαλε το όνομα:Λόντος.
-Μπράβο, του λέω, αυτό ήταν το καλύτερο.
Γέλασε με την καρδιά του και μου είπε πως θα φροντίση να τιμήση το ιστορικό ελληνικό όνομα που το έφεραν ήρωες της Επαναστάσεως. Από τότε ο Θεοφίλου έγινε Λόντος και με αυτό το όνομα ελάμπρυνε την Ελλάδα και το έκανε θρυλικό σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Μετά τρεις εβδομάδες ωρίσθη ο αγών Λόντου-Πίζακ. Η συνάντησις είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον χιλιάδων φιλάθλων, οι οποίοι πήγαν να θαυμάσουν τον άγνωστον Έλληνα αθλητήν. Πολλοί επίσης διοργανωταί αγώνων και δημοσιογράφοι παρηκολούθησαν τον αγώνα, ο οποίος υπήρξε τραχύς και σκληρός. Ο Πίζακ είχε βρη τον μάστορα του. Δεν κατώρθωνε να ξεφεύγη ευκόλως από τα τρομερά αγκαλιάσματα του Λόντου. Ο Πίζακ όμως διέθετε τεραστίαν πείραν και ήταν αρτιώτατα προπονημένος. Εν τούτοις, ο αγών με συναρπαστικές και επικίνδυνες ενίοτε φάσεις, διήρκεσε δύο ολόκληρες ώρες. Στο τέλος ο Λόντος υπέκυψε. Στην πραγματικότητα όμως ήταν ο νικητής. Πιστεύω –και αυτό το παρεδέχθησαν όλοι οι ειδικοί- ότι η ήττα εκείνη του Τζίμ Λόντου ήταν η καλυτέρα νίκη που έκανε σ’ όλη την παλαιστική σταδιοδρομία του. Πρώτον, γιατί πάλαιψε σκληρά μ’ έναν έμπειρο και φημισμένον παλαιστήν και δεύτερον γιατί με τον αγώνα αυτόν κατέκτησε το κοινόν και τους διοργανωτάς παλαιστικών αγώνων. Και αυτό είναι το παν στον επαγγελματικό αθλητισμό.

Ο ΛΟΝΤΟΣ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ
Έκτοτε ο νεαρός Έλλην παλαιστής εγκατέλειψε το εστιατόριον του Αγ. Φρασκίσκου, αγκάλιασε το καινούργιο του όνομα και άρχισε τη θριαμβευτική καριέρα του. Μετά έξι μήνες ο Λόντος επάλαισε στην Νέαν Υόρκην με τον πρωταθλητήν του κόσμου Τζόν Στέκερ. Ο αγών διήρκεσε επί δύο ώρας και δέκα λεπτά. Ο Λόντος ηγωνίσθη με πρωτοφανή τεχνικήν υπεροχήν. Εις τας συναρπαστικάς φάσεις του ενδιαφέροντος αυτού αγώνος διέκρινε κανείς έναν έμπειρον αθλητήν που κάποια μέρα θα γινόταν ο φόβος και ο τρόμος πολλών αντιπάλων. Ο αντίπαλος του Λόντου διεκινδύνευσε πολλές στιγμές στο διάστημα του αγώνος τον τίτλον του. Τελικώς όμως ο Έλλην αθλητής υπέκυψε προ του γυμνασμένου και δεξιοτέχνου Στέκερ. Αλλά και η δευτέρα αυτή ήττα του Λόντου δεν μας απογοήτευσε. Τόσον εγώ όσο και οι προπονηταί του νεαρού Έλληνος παλαιστού, πιστεύαμε ότι η πρόοδος του Λόντου μέσα σε λίγο καιρό ήταν καταπληκτική. Τα ενθουσιώδη, εξ άλλου, σχόλια του αμερικανικού τύπου ενίσχυσαν τον ενθουσιασμό μας.

Ο Τζίμ Λόντος άρχιζε πλέον να γίνεται μια αξιόλογος αθλητική προσωπικότης. Και το σπουδαιότερον, μέσα σε πολύ βραχύ χρονικόν διάστημα. Μάλιστα εκείνην την εποχή συνέβη να πραγματοποιήθη ο αγών Λόντου-Πίζακ. Ο αγαπητός μου Τζίμης κατώρθωσε μέσα σε λίγα λεπτά να σαρώση τον κολοσσόν της πάλης και ν’ αυξήση την δημοτικότητα του. Με μεγάλη μου χαρά έβλεπα την πρόοδο του Λόντου. Γιατί δεν ήταν μόνον ικανός αθλητής. Ήταν ένα εξαίρετο παιδί. Ένας ηθικώτατος νέος. Ένας επιμελέστατος στις προπονήσεις του αθλητής. Ελάτρευε σαν θεά την πάλη. Δεν τον ενδιέφερε τίποτα άλλο εκτός από το αγώνισμα του. Είχε πολλές και αξιόλογες θαυμάστριες. Δεν τον συγκινούσαν όμως! Φαινόταν μπροστά τους σαν πραγματικό μαρμάρινο άγαλμα.

Εν τούτοις τότε –την περίοδον 1917-1918- ο Τζίμ Λόντος αγάπησε. Αγάπησε δυνατά και παράφορα την μόνη γυναίκα που τον συνεκίνησε και που την έκαμε αργότερα νόμιμη γυναίκα του και με την οποίαν απέκτησε τρία χαριτωμένα κοριτσάκια.
Από την εποχή της πρώτης του μεγάλης εμφανίσεως εις την Ν. Υόρκην, ο Τζίμ Λόντος εγνώρισε συνεχείς θριάμβους. Παρέμεινα μαζί του και αυτός ομολογουμένως δεν μπορούσε να κάνη χωρίς εμένα. Το 1928 ήλθαμε στην Αθήνα. Στο Παναθηναϊκό Στάδιον ο θρυλικός πλέον Τζίμ Λόντος κατέκτησε το παγκόσμιον πρωτάθλημα της πάλης νικήσας τον Πολωνόν ευγενή Ζιμπίσκο.
Ένα χρόνο αργότερα –το 1929- εις την Φιλαδέλφειαν της Αμερικής ο Λόντος έχασε τον τίτλον του παγκόσμιου πρωταθλήματος νικηθείς από τον πρωτοπαλαιστήν Σίκατ. Αυτό εκακοφάνη δυνατά του Λόντου. Με κάλεσε τηλεγραφικώς να μεταβώ και πάλιν κοντά του. Έσπευσα αμέσως. Αρχίσαμε μια εντατική προπόνησι. Αγαπούσα –και αγαπώ ακόμη- τον Τζίμ Λόντον, τον οποίον θεωρώ δημιούργημα μου και δεν ήθελα επ’ ουδενί λόγω να χάση τον τίτλον που κατέκτησε με τόσους κόπους. Του έδωσα παραλλήλως θάρρος. Τον ενεψύχωσα και του μετέδωσα το συναίσθημα της νίκης προς την οποίαν πίστευα άλλωστε.

Μ’ αυτές τις προϋποθέσεις ο Λόντος έδωσε την ρεβάνς στον Γερμανοαμερικανόν πρωτοπαλαιστήν Σίκατ το 1930 στη Φιλαδέλφεια παρουσία χιλιάδων θεατών. Ο αγών υπήρξεν από την αρχή μέχρι τέλους δραματικός. Στο τέλος όμως ο Σίκατ υπέκυψε και ο Τζίμ Λόντος ανεκυρήχθη πρωταθλητής του κόσμου μέχρι το 1937.
Στο διάστημα αυτό εγώ έγινε πλεόν επίσημος προπονητής του Λόντου και άλλων παγκοσμίου φήμης αθλητών. Ειδικώτερα μέχρι του 1935 διετέλεσα προπονητής αθλητικών ομάδων του στίβου και παλαίστρας εις τα πανεπιστήμια του Σίρακιους, Γιούτικα και Γκολντγκεϊτ. Από την επαγγελματική πάλην αναγκάστηκα ν’ αποχωρήσω με δυνατή πικρία μου. Τούτο το έκανα γιατί το ωραίον αγώνισμα αυτό περιέπεσε σε χέρια επιτήδειων, εκμεταλλευτών ακόμη και γκάγκστερς. Η εποχή της κορυφαίας σταδιοδρομίας του αγαπητού μου Τζίμ Λόντου εσήμαινε για μένα την χρονολογίαν της οριστικής μου αποχωρήσεως από το ρίνγκ.

Προτού κλείσω την αφήγησι μου για τους αγώνες που έδωσα κατα καιρούς με φημισμένους και διασήμους παλαιστάς θα πρέπει να σημειώσω το εξής: Το 1921 πήγα στο Μεξικόν όπου έτυχα ιδιαιτέρων τιμών και περιποιήσεων εκ μέρους των Μεξικανών παραγόντων και του κοινού. Εκεί ενίκησα περί τους 60 παλαιστάς α’ κατηγορίας χωρίς να μπορέση κανείς να με καταβάλη. Εκεί γνωρίστηκα με τον πρόεδρον του Μεξικού Πλούταρχον Κάλιες, έναν θερμόν φιλέλληνα. Με συνέστησε ο αείμνηστος ομογενής Αλκιβιάδης Σαράφης με τον οποίο σενεδέετο στενώτατα ο Μεξικανός Πρόεδρος. Δύο χρόνια αργότερα εις μια περιοδείαν μου ανα την Ευρώπην έλαβα μέρος και πάλιν εις πολλούς παλαιστικούς αγώνας.
Μεταξύ εκείνων που κατέρριψα είναι ο διάσημος Ούγγρος Χόλομπαν και ο Ιταλός γίγας Καρνέρα ο οποίος αποτυχών εις την πάλην επεδόθη αργότερα εις την πυγμαχίαν.

Τέλος δεκάτου ογδόου μέρους (συνεχίζεται)